Archiwum dla lipiec, 2007

To dolegliwość powszechna - 70-90% miesiączkujących kobiet potrafi wyłącznie na podstawie swego pogorszonego samopoczucia określić, że jest już po okresie owulacji w fazie przedmiesiaczkowej.

Nie wykazano żadnej zbieżności między występowaniem tej choroby a jakimikolwiek danymi socjalno-kulturowymi - występowanie jest powszechne, u wszystkich ras ludzkich, we wszystkich klasach społeczno-ekonomicznych, bez związku z ilością porodów, czynnikami genetycznymi, stosowaniem antykoncepcji, poziomem wykształcenia, itp. itp.

Rak szyjki macicy został zidentyfikowany jako pierwszy rodzaj raka , wywołanego przez wirusa przenoszonego drogą płciową.

Sugestie, że istnieje jakiś czynnik infekcyjny, odpowiedzialny za rozwój tego nowotworu pojawiały się już przez 100 laty.

Według danych Krajowego Rejestru Nowotworów Centrum Onkologii w Warszawie tylko w 1995 roku ponad 4000 kobiet w Polsce zachorowało na raka szyjki macicy, a 2000 zmarło z tego powodu.

Według Międzynarodowej Agencji Badań nad Rakiem (IARC) w Lyonie stwierdzono, że w Polsce przeżywalność 5 - letnia u kobiet ze stwierdzonym rakiem szyjki macicy jest najniższa z 17 ocenianych krajów Europy.

Każde opracowanie na temat raka sutka rozpoczyna się przypomnieniem o jego szczególnie częstym występowaniu i wysokiej śmiertelności. Oba te elementy rzeczywiście istnieją, są bardzo istotne, ale zamiast zarzucać czytelniczkę liczbami o jej ryzyku zachorowania i szansach na 5-letnie przeżycie po rozpoznaniu raka sutka lepiej jest praktycznie pokierować nią tak, aby jej ryzyko zachorowania było najmniejsze z możliwych.

Środowisko pochwy z racji swojej wilgotności i stałej temperatury jest szczególnie narażone na częste stany zapalne , praktycznie zawsze powstające na skutek migracji chorobotwórczych bakterii (Streptococcus, Enterococcus, Escherichia coli) z okolicy sromu i skóry odbytu (są to tzw. zakażenia wstępujące).

Nie wnikając w całą złożoną problematykę, czym jest zmiana na szyjce macicy określana jako “nadżerka” (patrz “Rak szyjki macicy”) należy stwierdzić, że radykalne jej wyleczenie polega na zniszczeniu metodami fizycznymi lub chemicznymi nieprawidłowych, tworzących ją komórek.

Grzybica pochwy to najczęstsza przyczyna wizyt u ginekologa kobiet miesiączkujących - około 75% kobiet przynajmniej raz w życiu ma incydent zapalenia dróg rodnych na tym tle, u około połowy stwierdza się okresowe zakażenie nawracające.

Oto kilka bezspornych faktów, które polecam do przeczytania kobietom, zwłaszcza tym, które nie wiedzą, skąd się ta grzybica u nich wzięła, czy zarażają swoich najbliższych, w tym np.dzieci, czy należy wtedy podejrzewać męża itd.

Badanie ginekologiczne składa się z kilku etapów, a ponieważ nie każda kobieta jest w stanie w stresujących warunkach gabinetu ginekologicznego zidentyfikować poszczególne jego elementy - podaję niżej “części składowe” badania, opisując je właśnie z punktu widzenia pacjentki.

Wapń jest głównym pierwiastkiem budulcowym tkanki kostnej - jego zawartość w kościach to 99,85 % ogólnych zasobów wapnia w organizmie. Ponieważ nigdy i nigdzie na ziemi wapń nie występuje w postaci atomowej, również i tu występuje w związku chemicznym zwanym hydroksyapatytem. Paradoksalnie jednak - pozostałe 0,05% wapnia zawartego we krwi (oczywiście również w związkach chemicznych) jest tak ważne dla organizmu, że wapń “kostny” traktowany jest w wypadkach niedoboru jako “magazyn” dla całego organizmu - w wypadku obniżenia poziomu wapnia we krwi następuje natychmiastowa mobilizacja mechanizmów uwalniających go właśnie z kości.

Maksymalna masa kostna osiągnięta przez każdego człowieka w 25 r. życia jest po 40 roku życia systematycznie, choć z różną szybkością zmniejszana.

Nadmierna szybkość eliminacji kośćca dotyczy 10-krotnie częściej kobiet i może doprowadzić do osteoporozy, stwierdzanej w różnym nasileniu u 1/4 pacjentek po 50 roku życia. Obecnie w Polsce choruje na nią 4 mln osób, najczęściej wcale o tym nie wiedząc i nieświadomie ryzykując złamaniami przy nieznacznych, banalnych urazach - w skrajnych, zaniedbanych leczniczo przypadkach w późnym wieku odporność kości na złamania maleje nawet 60-krotnie!